«به پيغمبر عرض كردم: يا رسولالله! آنها از من خسته شدند، من هم ديگر از دست آنها خسته شدهام.» «فقال: ادع عليهم.» «پيغمبر فرمود: [على جان!] نفرينشان كن.» اميرالمؤمنين، عليهالسلام، مىخواهد امتى را كه اينقدر اذيتش كردند، نفرين كند. ببينيد نفرين على چيست: «فقلت: ابدلنى الله بهم خيرا منهم.» به جاى آنها، بهتر از آنها را به من بدهد. «و ابدلهم بىشرا لهم منى.» و به جاى من، كسى بدتر از من را به آنها بدهد! (۱)
۱-بيانات مقام معظم رهبرى در خطبههاى نماز جمعه تهران 21 رمضان 1414 13/12/1372 (+)
پ.ن با تشکر از محمدرضا پورفرد
اگر بخواهيم در يك جمله ماه رمضان
را تعريف كنيم، بايد عرض كنيم ماه فرصتها. فرصتهاى فراوانى در اين ماه در برابر
من و شماست. اگر از اين فرصتها بتوانيم درست استفاده كنيم، يك ذخيرهى عظيم و
بسيار ارزشمندى در اختيار ما خواهد بود. رسول مكرم فرمودند كه «شهر دعيتم فيه الى
ضيافة اللَّه»؛ اين يك ماهى است كه شما در اين ماه دعوت شدهايد به ميهمانى
الهى. اجبار نكردند كه همهى افراد از اين ميهمانى استفاده كنند؛ نه، فريضه
قرار دادهاند؛ اما تحت اختيار خود ماست كه از اين ميهمانى استفاده بكنيم يا
نكنيم.(۱)
۱- بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى در خطبههاى نماز جمعهى تهران 23/6/1386 (+)
ماه رمضان را مغتنم بشماريد. اين روزها را با روزهدارى، و اين شبها را با ذكر و دعا به سر ببريد. فصل دعا هم، همين ماه مبارك است. اگرچه هميشه انسان بايد با رشتهى دعا به خدا متصل باشد، اما آيهى «و اذا سألك عبادى عنى فانى قريب اجيب دعوة الداع اذا دعان» در سورهى بقره، در خلال همين آيات مباركهى مربوط به روزه و ماه رمضان است. در وسط آيات روزه و ماه رمضان، اين آيهى «و اذا سألك عبادى عنى فانى قريب» آمده، كه همهى انسانها و همهى بندگان را به دعا و توجه سوق مىدهد و دعوت مىكند.(۱)
۱- خطبههاى نماز جمعهى تهران 10/1/1369 (+)
رمضان، ماه پاك شدن و طهارت قلب و ماه مغفرت است؛ چون خداى متعال استغفار را در اين ماه بيش از ديگر ايام سال مورد لطف و عنايت خود قرار مىدهد. لذا در يك روايت وارد شده است كه «فمن لم يغفر له فى رمضان ففى اىّ شهر يغفر له»؛ اگر كسى در ماه رمضان - كه درهاى رحمت و مغفرت الهى به روى انسانها گشوده است - نتواند به مغفرت و رحمت الهى دست پيدا كند، پس كِى چنين توفيقى نصيب او خواهد.(۱)
۱- بيانات رهبر معظم انقلاب اسلامى در خطبههاى نماز جمعهى تهران 29/7/1384 (+)
گرامیداشت عالم فرزانه و انديشمند پيشرو، علاّمه سيد موسى صدر كه اكنون به همت شما حضار محترم صورت میگيرد، اقدامى پسنديده و ديرهنگام است كه شايد بتواند قدردانى و سپاس بهجايى محسوب شود از بخشى از خدمات بزرگى كه آن عالم مبتكر و پرنشاط در مدتى نزديك به بيست سال در صحنهى اجتماعى و سياسى لبنان به شيعه و به لبنان تقديم كرد.

وحدت
و هويت بخشيدن به شيعهى لبنان و ايجاد همزيستى و احترام متقابل ميان پيروان اديان
و طوائف سياسى در آن كشور از سويى و صراحت در معرفى رژيم غاصب صهيونيست بهعنوان
«شرّ مطلق» و اعلام حرمت همكارى با آن از سوى ديگر و بالاخره ابراز ارادت و صميمت
نسبت به رهبر انقلاب و بنيانگذار جمهورى اسلامى ايران، چه در عرصهى فرهنگى و
نوشتارى و چه با همكارى با عناصر مبارز ايرانى در مدتى طولانى، از اين عالم بزرگوار
كه فرزند حوزهى علميهى قم و بازماندهى يكى از خاندانهاى بزرگ علمى در جهان تشيع
است، شخصيتى همهجانبه پديد آورده بود و چنين بود كه امام راحل بزرگوار ما دلبستگى
و تكريم خود به اين شخصيت معزّز را از اوائل پيروزى انقلاب با بيانات گوناگون ابراز
داشتند.
يقيناً محروم شدن
صحنهى لبنان از حضور چنين عنصر ممتاز و ارزشمندى، يك خسارت بزرگ بوده و هست كه
متأسفانه عكسالعمل مناسب خود را از سوى مدعيان طرفدارى از حقوق بشر دريافت نكرده و
اميدواريم بىخبریها در اين قضيه با همت صاحبان همت و مسؤوليت، پايان
يابد.
و
السّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته
سيدعلى
خامنهاى
8/3/78
معلمش مرد مسنی بود. درست مثل همان ملا مکتبیِ داستانهای قدیمی. او را کنار خودش مینشاند، هم سید بود و پسر عالم و هم از همه کم سن و سالتر. کار هر روز ملا مکتبی شده بود. اسکناسی میداد به او و میگفت: "تو اينها را به قرآن بمال كه بركت پيدا كند." (۱)

۱- گفت و شنود رهبر معظم انقلاب با گروهی از نوجوانان و جوانان، 14 بهمن 1376 (+)