بنا نداشتم هیچ وقت در این وبلاگ از خودم چیزی بنویسم و نظری بدم. اما دلِ گرفته و حوصله‌ی نداشته‌ی این مدتم، وادارم کرد چند خطی مزاحمتون بشم.

حضرت علی (ع) می‌فرماید: کُن فِی الفِتنَةِ کابن اللبون لاظهر فیرکب و لاضرع فیحلب.

"در زمان فتنه و تباهکاری مانند بچه شتر باش که نه پشت دارد تا بر آن سوار شوند و نه شیری دارد که از آن بدوشند."

فضای جامعه بوی فتنه گرفته. اونقدر که حق و باطل از هم تشخیص داده نمی‌شه. مردم دو دسته شدن؛ یک دسته در حمایت از دولتن که هیچ نقصی از عملکرد دولت رو نمی‌بینن. در مقابل هم دسته‌ای هستن که خدمات دولت رو نمی‌بیین و هر دو دسته از هیچ توهینی نسبت به هم دریغ نمی‌کنن. هر دو فریاد وااسلاما سر می‌دن. هر دو دایه‌ی مهربان‌تر از مادرِ مملکت شدن...

همه‌ی ایراد به دولت‌ها بر نمی‌گرده. خودمون ایراد داریم که به هرکسی رای می‌دیم احساس می‌کنیم پیغمبر خداست و ازش خطا سر نمی‌زنه. وقتی تُو جو انتخابات هستیم، برای کاندیدای خودمون یقه پاره می‌کنیم. همه غیر از کاندیدای ما ملحد و کافر و مرتدن. همه جز کسی که ما می‌خواهیم انتخاب بشه موجود بی‌مصرفی هستن که هیچ خدمتی به مملکت نکردن.

دوسال که گذشت؛ نواقص دولت که معلوم شد؛ همون کسایی که بهش رای دادن می‌شن دشمن خونیه دولت. هیچ فرقی هم بین دولت‌ها نیست. مگر در پایان دولت خاتمی نبودن که در دانشگاه به ایشون فحاشی کردن؟ درست همون کسانی که دو سال قیل کاسه‌ی داغ‌تر از آش شده بودن!

همون افرادی که برای مملکت از خانواده‌های شهدا و رهبری مهربون‌تر شدن، حالا ادعا می‌کنن ایشون دارن از دولت بیش از حد دفاع می‌کنن. مگه رهبری تا حالا روشی غیر از این داشتن؟ کدام دولت بوده که ایشون حمایت نکنن؟ تمام دولت ها رو هم نقد کردن. دولت احمدی‌نژاد هم نقد شده. هرکسی بیانات ایشون رو هر طور خودش می‌خواد می‌شنوه. هر روزنامه‌ای اون قسمتی که خوش‌آیندش هست می‌نویسه. به بسته‌ی صوتی‌ای که با این پست گذاشتم گوش کنین، چه برداشتی می‌کنین؟

وقتی ایشون ما رو به عاقبت بنی‌اسرائیل هشدار دادن وحشت کردم. غیر از این نیست. دنیا حساب و کتاب داره. اگر کفر نعمت کنیم به بدبختی‌ای دچار می‌شیم که نمی‌فهمیم از کجا این بلا سرمون اومده. وقتی جامعه رو فتنه گرفت تر و خشک با هم می‌سوزن.


"در زمان فتنه و تباهکاری مانند بچه شتر باش که نه پشت دارد تا بر آن سوار شوند و نه شیری دارد که از آن بدوشند."

برای همین تصمیم گرفتم بیشتر سکوت کنم، قضاوت نسنجیده نکنم و ...