برای دهه‌ی چهارم ـ برای اين ده سالی كه پيش روی ماست ـ دو شاخص عمده وجود دارد كه بايد اين دو را حتماً بدست بياوريم: يكی پيشرفت است، يكی عدالت. ما مثل بعضی از كشورها و نظامهای دنيا فقط به پيشرفت فكر نمی‌كنيم؛ ما پيشرفت را همراه با عدالت می‌خواهيم. خيلی از كشورها هستند كه از لحاظ علمی پيشرفت كرده‌اند و به آمارها و شاخصهای اقتصادی آنها كه نگاه می‌كنيم، ملاحظه می‌كنيم كه مثلاً درآمد سرانه‌ی آنها خيلی هم بالاست؛ اما مسئله‌ی مهم اين است كه اين درآمد سرانه در ميان ملت چه جور تقسيم می‌شود؛ اين آن نكته‌ای است كه نظامهای غير الهی و نظامهای رونوشت‌كرده‌ی از نسخه‌های استكباری، ديگر به آن توجه نمی‌كنند. ما نمی‌توانيم توجه نكنيم؛ ما می‌خواهيم كشورمان از همه‌ی جهات ـ از لحاظ علمی، از لحاظ اقتصادی، از لحاظ فناوری، از لحاظ سياسی ـ به پيشرفت برسد، مردم به رفاه دست پيدا كنند؛ اما در كنار پيشرفت، می‌خواهيم كشور عادلانه و با عدالت اداره بشود؛ اين مهم است. نه عدالتِ بدون پيشرفت مطلوب است، نه پيشرفتِ بدون عدالت. عدالت بدون پيشرفت يعنی برابری در عقب‌ماندگی، برابری در فقر؛ اين را نمی‌خواهيم. پيشرفت بدون عدالت را هم هرگز مطالبه نمی‌كنيم؛ پيشرفت، همراه با عدالت.





از اینجا دانلود کنید

پ.ن : با تشکر از برای همیشه